3-12-2007 Geen band zo
maf als Blaze of Glory
|
|
|
Blaze of Glory
is een imponerend gezelschap. Maar liefst vijf
gitaristen toveren de ene solo na de andere te
voorschijn. Twee drummers timmeren op hun kits. Een
muur van geluid komt op de fans af. Maar, anders dan
bij de meeste metalbands, gaat het bij Blaze of
Glory meer om de fun dan om de muziek. De rockers
met hun wilde pruiken dragen foute leggings en malle
pakjes. Een echte macho metalliefhebber krijgt pijn
in zijn maag als hij de muzikanten van Blaze of
Glory ziet.
"Het idee kwam van de film This is Spinal Tap,"
vertellen drie heren van Blaze of Glory, gitarist
Henk Bennen, gitarist Jan Paul de Bondt en drummer
Rick Mensink. " Alle clichés over rockmuziek kwamen
voorbij. Juist mensen in de hardrockwereld nemen
zichzelf zo serieus. Wij vonden het leuk om er een
thema van te maken. Alles uitvergroten."
Het eerste concert van Blaze of Glory was in 1999.
"Ons eerste optreden was in Hedon. Twee echte
metalfans stonden op de eerste rij. Fors gebouwd,
breed, lang haar, tattoos, houthakkershemd. Ze
stonden al lang te wachten. Ze hadden er zin in.
Totdat wij opkwamen in onze leggings. Het
speelkwartier ging los. Bij het derde nummer zijn ze
kwaad de zaal uitgelopen. Zwaar beledigd. Als die
gasten zich nu bij ons melden krijgen ze gratis
toegang tot het afscheidsconcert, inclusief een
backstage-ontmoeting met de muzikanten."
Alles wat niet stoer was deden de heren van Blaze of
Glory, onder het mom van metalmuziek. Een
opblaasboot stond beschilderd als grafzerk op het
podium. Maar de boot was lek, dus de zerk zeeg
ineen. Een kabel werd door de zaal gespannen, waarna
de bandleden door het publiek zweefden. Helaas was
de deur waaraan de kabel werd bevestigd niet stevig
genoeg, zodat de deur uit het kozijn werd getrokken.
Zanger Wim Holsappel zou hangend aan een hoogwerker
van achter het podium over de bühne worden getild.
Al zingend zou hij achter het podium vandaan komen.
Jammer genoeg bleek de hoogwerker te laag. Holsappel
bleef onzichtbaar voor het publiek op dertien meter
hoogte achter het podium in de lucht hangen.
Vuurwerk ging op het totaal verkeerde moment af.
Kortom: chaos troef.
Maar Blaze of Glory trok zeker de aandacht. De band
speelde meermalen in Paradiso, op Arrow Classic
Rock, op Oerkracht en vele keren op Vlieland. Het
repertoire van Blaze of Glory bestaat uit
klassiekers van de metal top-100. AC/DC, Alice
Cooper, Bon Jovi, Iron Maiden, Guns 'n' Roses. "Het
repertoire blijft wel overeind, met negen
muzikanten," weten de heren. "De muziek is goed.
Maar onze show is zo compleet anders dan wat ze in
de hardrockwereld gewend zijn. We stonden op het
festival Oerkracht, van Normaal. Na ons speelde
Alice Cooper. Een beetje een zielige man. Zeven
bodybuilders had hij bij zich, terwijl er backstage
geen mens rondliep. Hij deed zijn horrorshow, die
wij net daarvoor nog in de maling genomen hadden.
Niet voor niets hebben wij een Alice Pooper in de
band."
"We zijn een feestband. Maar na zoveel jaar is de
lol er een beetje af. We zijn onszelf een beetje
voorbij gegroeid. We hadden op den duur zo veel
decorstukken dat het niet meer mee te slepen valt.
Het kost langer om op te bouwen dan om te spelen.
Daarom stoppen we ermee."
Er volgt een mini-afscheidstournee. Compleet met
alle bandleden, die in de loop der jaren zijn
ingevallen en compleet met alle roadies die hebben
geholpen. Dat wordt een fors gezelschap. "Een stuk
of 26 mensen hebben wel meegespeeld in de loop der
jaren," denken de heren. "Het slechtste concert dat
we ooit deden was bij Barneveld op een festival.
Onze zanger was op vakantie, de tweede zanger meldde
zich 's ochtends ziek. Dus werd er een invaller
opgetrommeld. Hij kende niks van ons repertoire. Het
werd een catastrofaal slecht optreden. Juist op die
dag kwamen er scouts van het festival Elastiek naar
ons kijken. Ze wilden ons boeken. Maar dat ging niet
door."
- Afscheidsconcerten van Blaze of Glory zijn vrijdag
14 december in Patronaat in Haarlem, zaterdag 15
december in Ducdalf in Espel en vrijdag 21 december
in Hedon Zwolle.