“THOSE WERE THE DAYS” is een terugblik op één van de belangrijkste periodes in de geschiedenis van de popmuziek tegen de achtergrond van een ingrijpende mentaliteitsverandering van een nieuwe generatie. Als in een revue wordt u meegevoerd in de wereld van de ‘bloemenkinderen’ met hun idealen van een leven in vrede, vervuld van liefde en geluk. Een uiterst professionele cast laat de hippietijd herleven.

In 1969 zette de eerste mens voet op de maan. Een verschrikkelijke oorlog woedde in Vietnam. De jeugd ontwikkelde haar eigen opvattingen en er ontstonden heftige confrontaties n.a.v. rassendiscriminatie, de gevestigde orde en de alom heersende vooroordelen. Zij droomden niet alleen van een betere wereld, maar lééfden die droom ook werkelijk! Gesteund door het gevoel van solidariteit forceerden de jongeren doorbraken, creëerden hun eigen richting en gaven vorm aan hun idealen en gevoelens. De spreekbuis van de ‘flower power’-beweging was muziek; onsterfelijke melodieën gegoten in de vorm van folk, rock en blues werden geboren. Ook nu heeft deze muziek nog niets aan zeggingskracht ingeboet; het is meer dan nostalgie, de behoefte aan vrijheid, gelijkheid en saamhorigheid gelden evenzeer voor deze tijd.

Als erfgoed van een hele generatie hebben artiesten als Simon en Garfunkel, Bob Dylan, The Supremes, Sonny en Cher, The Beach Boys, The Doors, Janis Joplin en The Rolling Stones een onvergetelijk stempel op de muziekhistorie gedrukt. “Woodstock” was een toverwoord. Een gigantisch openluchtfestival, als belichaming van de hippiebeweging. Een weekend vol van liefde, vrede en gelukzaligheid!

`tyOngeacht leeftijd raakt iedereen, bij het (her)beleven van deze muzikale renaissance, heel gemakkelijk in de ban van deze fascinerende periode. Nog steeds is het een tijd van en voor iedereen!

Reacties in de pers

Wiggele Woude - Friesch Dagblad
Uitgedost als zwevende hippies met een flower power missie zingt men vol overgave die ene tophit na de andere en roept bij menig toeschouwer herinneringen op uit vervlogen jaren. Soms met kippenvel, soms met een verborgen romantisch verlangen naar die vrijheid-blijheidperiode. En met de filmbeelden uit die periode op het achterdoek geprojecteerd is er helemaal een 'o-ja-dat-was-er-ook-nog-gevoel'. Doordrongen van het feit dat protestnummers van onder anderen Bob Dylan en - om dichter bij huis te blijven - Boudewijn de Groot (Meneer de President) niet alleen toen de samenleving een geweten schopte, laat de band ook filmbeelden zien van nu, met Bush' dieptrieste Irakoorlog als kop van Jut. Tegelijkertijd tonen ze daarmee aan dat die liederen nog steeds niet aan kwaliteit en kracht hebben ingeboet. Petje af voor hun statement ondanks de jolijtcontext. Deze band laat zien en horen dat hij garant staat voor entertainment van de bovenste plank.

Dit was far out, man (Wim Vervoort - Leeuwarder Courant)

Master of ceremonies: Robert Brouwer
Zang: Lana Wolf, Sandy Goeree, Rene Muthert en Geert Leurink
Muzikanten: Bennie Top, Harrie Hoiting, Harro Wimmenhove, Kees Douma
Techniek: Herman van Mal, Roberto Ronda, Hans Verkerk, Eric Maas